Συναδέλφισσα - Συνάδελφε
Όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό από τη διεθνή πραγματικότητα (Βενεζουέλα, ΗΠΑ, ΕΕ κλπ.) έως την εργασιακή μας καθημερινότητα, αναρωτιόμαστε που πάνε τα πράγματα και τι θα μας συμβεί και τι μπορούμε να κάνουμε;
Στα καθ’ ημάς, τους προηγούμενους μήνες μάθαμε από την Διοίκηση του ΑΔΜΗΕ και την Κυβέρνηση (μέσω Σιγκαπούρης) ότι επίκειται πώληση του 17% του ΑΔΜΗΕ, μέσω Αύξησης Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ) ύψους 1-1,1 δις., στα πρότυπα της ΑΜΚ της ΔΕΗ. Με την έλευση στη χώρα της νέας πρέσβειρας των ΗΠΑ και τις συμφωνίες του LNG κλπ., η κυβέρνηση δήλωσε πρόθυμη να ζητωκραυγάσει «κυρία Πρέσβειρα .. ιδού το ΕΣΜHΕ σας», μετά από 75 χρόνια ξανά, στα πλαίσια πάντα του περιορισμού των ανταγωνιστών ΗΠΑ & ΕΕ που προσφάτως διακηρύχθηκε με σοκαριστικό τρόπο από τον Ντ. Τραμπ. Από κοντά βέβαια και η Διοίκηση του ΑΔΜΗΕ εδώ και μήνες καταβάλει κάθε προσπάθεια για την αναζήτηση Fund για την ΑΜΚ στα πρότυπα του ΔΕΔΔΗΕ και της ΔΕΗ.
Για 500-550 εκ. (τόσο είναι το ποσό αντιστοιχεί στο Δημόσιο με την ΑΜΚ) θα παραχωρηθεί η απόλυτη πλειοψηφία του Δημοσίου στον ΑΔΜΗΕ σε κερδοσκοπικά FUND, που πιθανότατα καμία σχέση δε θα έχουν με τεχνογνωσία Ενεργειακών Συστημάτων. Το ποσό των 550εκ. αντιστοιχεί περίπου σε μερίσματα κερδών 6-7 ετών από τον ΑΔΜΗΕ για το Δημόσιο ή στο 15% της λογιστικής περιουσιακής βάσης του ΑΔΜΗΕ ή στο 33% του κόστους της διασύνδεσης DC της Κρήτης ή στο 33% του κόστους παραχώρησης της Εγνατίας ή το 8% των επενδύσεων του ΔΠΑ κοκ.
Η κυβερνητική πολιτική δε μας εκπλήσσει, αυτό που είναι όμως προκλητικό είναι η αφωνία της ΓΕΝΟΠ και των συνδικάτων (ειδικά του ΑΔΜΗΕ) που επί μήνες δεν έχουν πει μια κουβέντα για αυτό το σχεδιασμό, αν δεν τον καλοβλέπουν κιόλας. Ο ΣΔΜ μάλιστα που προσφάτως είχε συνάντηση με τον ΑΔΜΗΕ, παρουσίασε την ΑΜΚ ως λύση για το πλαφόν (αφορά περίπου 200 εργαζόμενους) – χωρίς να εκφράσει γνώμη για την παραπέρα Ιδιωτικοποίηση. Το γεγονός ότι ΣΔΜ και ΓΕΝΟΠ δε βγάζουν, ούτε δημοσιοποιούν κανένα συμπέρασμα για τις συνέπειες της που βλέπουν εδώ και 3 χρόνια στις εργασιακές σχέσεις και το δημόσιο συμφέρον, σε ΔΕΔΔΗΕ και ΔΕΗ είναι απαράδεκτη στάση που στην ουσία διευκολύνει τους κυβερνητικούς χειρισμούς.
Όταν και αν ολοκληρωθεί η ΑΜΚ, οι συνάδελφοι που υπάγονται στο πλαφόν είναι αμφίβολο ότι θα προλάβουν να πάρουν τις αυξήσεις, καθώς όπως είδαμε (σε ΔΕΗ, ΔΕΔΔΗΕ) είναι πιθανότερο οι περισσότεροι να οδηγηθούν σε εθελούσια. Οι Εθελούσιες που δίνονται πλέον σε ΔΕΗ & ΔΕΔΔΗΕ, δε δίνουν κανένα σημαντικό κίνητρο, ενώ συχνά συνοδεύονται και από εκβιαστικούς όρους μετακίνησης. Όσο για τους δυο κομμένους μισθούς στον ΑΔΜΗΕ, ΣΔΜ και ΓΕΝΟΠ δεν έβγαλαν ούτε μια ανακοίνωση την άνοιξη του 2025, που κινητοποιούνταν εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι για το θέμα.
«Να σε κάψω Γιάννη – να σε αλείψω μέλι» είναι η κατάσταση που έχει επικρατήσει 3 χρόνια τώρα σε ΔΕΗ και ΔΕΔΔΗΕ, τίποτε καλύτερο δεν πρέπει να περιμένουν από τα ληστρικά FUND οι εργαζόμενοι. Η εμπειρία της ιδιωτικοποίησης έχει σημάνει την απόλυτη απαξίωση του τεχνικού προσωπικού και κυρίως του έργου των μηχανικών, της ορθής τεχνικής και της εμπειρίας τους. Οι στρατιές των μάνατζερ, διευθυντών και συμβούλων, εκτός από την κατασπατάληση εκατομμυρίων ευρώ σε υπηρεσίες και εκθέσεις, για αντικείμενα που γνωρίζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, έχουν καταντήσει τους μηχανικούς απολογητές ενός επιχειρησιακού σχεδιασμού ανορθολογικού, ανεφάρμοστου, άσχετου με τους στόχους και τη εύρυθμη και ασφαλή λειτουργία των δικτύων και της παραγωγής! Οι συνάδελφοι βρίσκονται αντιμέτωποι με πίεση, απαξίωση, διοικητική αυθαιρεσία και απαιτήσεις έξω από κάθε πλαίσιο «ισορροπίας επαγγελματικής και προσωπικής ζωής» που υποτίθεται ότι διασφαλίζουν οι σύγχρονες πολιτικές του HR. Αντιμέτωποι με πολλαπλάσιες ποινικές διώξεις στις περιοχές, με τη δυσαρέσκεια των πολιτών για τις παρεχόμενες υπηρεσίες και την ακρίβεια, με τις παράλογες απαιτήσεις των διοικούντων, με τις ελλείψεις του καίριου τεχνικού προσωπικού, καθώς οι προσλήψεις κατευθύνονται σε θέσεις διοικητικές ή κάποιου ευφάνταστου αλλά καλοπληρωμένου αντικειμένου εργασίας, οι παραιτήσεις των μηχανικών πολλαπλασιάζονται, ενώ το burn out αποτελεί μία επικίνδυνη πραγματικότητα. Η επιτομή του καταστροφικού «change managenement» που μόνο ο ήλιος μας σώζει από τις επιπτώσεις της ιδιωτικοποίησης στην France Telecom κάποια χρόνια πριν… .
Οι καταναλωτές και η κοινωνία απ’ την άλλη ούτε φτηνότερο κόστος ενέργειας θα δουν, ούτε καλύτερες υπηρεσίες – αλλά μετόχους που θα πιέζουν για έργα υψηλού κέρδους στο συντομότερο δυνατό διάστημα.
Εδώ και μια τριετία ο ΑΔΜΗΕ ανακοινώνει διαρκώς αύξηση κερδών και τεράστιο πρόγραμμα επενδύσεων (ΔΠΑ) χωρίς καμία όμως ουσιαστική διευκρίνηση για το ποιο προσωπικό και με τι εργασιακούς όρους θα τρέξει τη δουλειά. Αντίθετα μάλιστα με ότι θα περίμενε κάποιος στο annual strategy μας ενημέρωσαν ότι το πλήθος των εργαζομένων δε θα αυξηθεί παραπέρα, ενώ για μεγάλο μέρος τους προσωπικού επικρατούν συνθήκες σχεδόν παγωμένων απολαβών. Λεφτά για προσλήψεις και μισθούς δεν υπάρχουν, αλλά για εργολαβίες και outsourcing το θέμα του κόστους – δεν είναι ζήτημα. Απ’ όλες τις επιλογές ίσως η πιο κραυγαλέα ήταν η χρήση υπεργολάβων για τον έλεγχο μελετών και τις επιβλέψεις της ΔΝΕΜ· επιλογή που προσφέρει ένα πολύ ειδικό αντικείμενο σε μια αγορά που δεν υπάρχει, καθώς στην ελληνική πραγματικότητα οι μόνοι που έχουν σχετική εμπειρία είναι οι ίδιοι οι μελετητές και κατασκευαστές – δηλαδή οι ελεγχόμενοι, ενώ παράλληλα όλες οι εμπλεκόμενες εταιρείες, είναι γνωστό στον καθένα ότι πάσχουν απελπιστικά από υποστελέχωση.
Την τριετία που μας πέρασε ξεκίνησε και η σταδιακή πρόσληψη μέσω προκηρύξεων 512 εργαζομένων (απόφαση ΡΑΕ) που εργάζονταν με ΔΠΥ (μπλοκάκι) βάση του ν.4643/2019. Η διαδικασία συνεχίζεται με αργούς ρυθμούς αλλά απέδειξε ήδη τις πραγματικές προθέσεις της Διοίκησης που καμία σχέση δεν είχαν με την πραγματική βελτίωση των εργασιακών σχέσεων, αυτών έστω των συναδέλφων. Το περιεχόμενων των συμβάσεων πρόσληψης είναι ότι πιο αντεργατικό έχει κυκλοφορήσει στον κλάδο (με πληθώρα καταχρηστικών όρων) - η «σταθερότητα» της σύμβασης αορίστου χρόνου ήταν τελικά δια βίου παγωμένος μισθός - καμία επιπλέον παροχή δεν δόθηκε, ούτε καν η αναγνώριση της προϋπηρεσίας των Μηχανικών από την κτήση πτυχίου δεν μετρήθηκε στις άδειες απουσίας και δεκάδες συνάδελφοι είδαν μείωση αποδοχών επειδή κάνουν υπερωρίες, βραδινά κλπ..
Κανείς πλέον δεν είναι ανυποψίαστος, ο αγώνας είναι μπροστά μας και θα αφορά ακόμη περισσότερους. Μπορεί το HR μετά από τη συνέλευση της Τοπικής Επιτροπής, την παράσταση διαμαρτυρίας και την δημιουργία της επιτροπής νεοπροσληφθέντων να προχώρησε σε Fast-track πιέσεις για να αποσπάσει την υπογραφή των εργαζομένων, αλλά είναι πολύ γελασμένοι αν πιστεύουν ότι έχουν ξεμπερδέψει. Οι όποιες παραχωρήσεις ή αναδιπλώσεις είναι αποτέλεσμα της κινητοποίησης και της ενημέρωσης των συναδέλφων και θα πρέπει να συνεχιστούν κλιμακούμενες. Τα πράγματα βέβαια θα ήταν πολύ καλύτερα αν η ΓΕΝΟΠ και ο ΣΔΜ που εγκαίρως είχαν ενημερωθεί από τις αποφάσεις της Τοπικής Επιτροπής, στήριζαν τις προσπάθειες διεκδίκησης για υπαγωγή όλων των εργαζόμενων σε ενιαία ΣΣΕ με κοινό μισθολόγιο και χωρίς δυσμενή μεταβολή των εργασιακών σχέσεων. Εκτός βέβαια από τη Διοίκηση και οι πλειοψηφίες ΓΕΝΟΠ & ΣΔΜ (αμφότερες ΔΑΚΕ) έδειξαν ποιους εξυπηρετούν πραγματικά. Η πλειοψηφία του ΣΔΜ μάλιστα έφτασε στο σημείο να επιπλήττει του εργαζόμενους, ενώ δεν έχει βάλει μέχρι ώρας ούτε μια ανακοίνωση για το θέμα.
Το σχέδιο για προσωπικές αμοιβές «ατομικής ΜΗ διαπραγμάτευσης», όπως και τα σχέδια για ύπαρξη 2 μισθολογίων στα πρότυπα που ξεκίνησαν στον ΟΤΕ και τώρα διαφημίζονται ως «Μοντέλο ΔΕΗ» από την κυβέρνηση, δεν αφορούν μόνο τους νεοπροσληφθέντες. Ο στόχος είναι γνωστός και πλήρως συμβατός με την συμφωνία ΓΣΕΕ-Κεραμέως για τις ΣΣΕ, να καταργηθεί και για τους παλιότερους εργαζόμενους το μισθολόγιο και τα επιδόματα της υπάρχουσας ΣΣΕ, στην αρχή εθελοντικά και μετά υποχρεωτικά.
Η υπογραφή της ΣΣΕ ΑΔΜΗΕ 2024-27 όπως και σε ΔΕΗ & ΔΕΔΔΗΕ έγινε για άλλη μία φορά με μηδενική ενημέρωση των εργαζομένων και χωρίς καμία πρωτοβουλία κινητοποίησης τους, από πλευράς της ΓΕΝΟΠ αλλά και όλων των συνδικάτων. Το ζήτημα δεν είναι διαδικαστικό αλλά ουσιαστικό, καθώς με αυτό τον τρόπο η διαπραγμάτευση μετατρέπεται σε συναλλαγή μεταξύ των Διοικήσεων της εταιρείας και των συνδικάτων, με προφανή στόχο την διασφάλιση της θέσης τους και όχι των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Η διάχυτη αγανάκτηση, η σημαντική συμμετοχή (και των συμβασιούχων) στις απεργίες, η επανεμφάνιση της συνδικαλιστικής συζήτησης (που ήταν για χρόνια ανύπαρκτη), είναι αυτά που πίεσαν για τις αυξήσεις, στο επίδομα μεταπτυχιακών και σε ορισμένες ακόμα ρυθμίσεις και όχι η εξυπνάδα των διαπραγματευτών. Δυστυχώς βέβαια οι παρεμβάσεις μας προς τον ΣΔΜ για τη διεκδίκηση πρόβλεψης για τις νέες προσλήψεις στην ΣΣΕ δεν έτυχαν ζωηρού ενδιαφέροντος, αν και μια χαρά μπήκε στην ΣΣΕ πρόβλεψη μείωσης των αυξήσεων αν επανέλθουν ο 13ος/14ος μισθός. Για την πρόβλεψη εφαρμογής των όρων της ΣΣΕ και για τους Συμβασιούχους (ΔΠΥ), που παρουσιάσαμε με σχετική τεκμηρίωση, η πλειοψηφία ούτε που το συζήτησε.
Οι πολλαπλές ταχύτητες εργαζομένων, η διάσπαση της ενότητας, οι νέες εργασιακές σχέσεις όπου ο εργαζόμενος με ΔΠΥ, έχει όλα τα αρνητικά και του μισθωτού και του ελεύθερου επαγγελματία, δεν είναι ανορθογραφία, είναι σχέδιο του κεφαλαίου, των κυβερνήσεων και των Διοικήσεων τους. Σε αυτό το πλαίσιο το Δημόσιο και οι πρώην ΔΕΚΟ έχουν γίνει οι μεγαλύτεροι εργοδότες στην χώρα για Μηχανικούς με ΔΠΥ, οι δηλώσεις τους περί Ισότητας κλπ. είναι κούφια λόγια, όταν φτάνουμε να συζητάμε τα εργασιακά δικαιώματα των συμβασιούχων. Μετά από 3 χρόνια ωραία λόγια στα Annual Meetings τα μόνο που έχουν καθολικά παρασχεθεί είναι οι παροχές για τα παιδιά των εργαζομένων, ενώ για άδειες, υπερωρίες, ωράρια, τηλεργασία κοκ. τα πάντα είναι ρευστά, προφορικά και άυλα, καθώς εξαρτώνται από τις διαθέσεις του κάθε προϊστάμενου. Ακόμη και αυτή η χρεωστική κάρτα που την ονομάζουν Bonus (λες και είναι 1-2 μισθοί, ενώ είναι 400€) γίνεται εργαλείο διάσπασης και υπονόμευσης των σχέσεων των συναδέλφων για 100€ !!!
Σήμερα, που η ΕΕ βρίσκεται σε σχεδόν υπαρξιακή κρίση μια νέα πολύπλευρη επίθεση στα εισοδήματα και τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας ετοιμάζεται μέσα από την πολεμική οικονομία και την πανευρωπαϊκή εφαρμογή των μέτρων που γνωρίσαμε στην χωρά μας, στην προηγούμενη οικονομική κρίση 2009-2019. Η κυβέρνηση της ΝΔ παρά τις θριαμβολογίες για την οικονομία, το μόνο που προσφέρει είναι η «δυνατότητα» να κάνουμε 2 δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα με την ακρίβεια, ενώ την ίδια ώρα μοιράζει δις. στις επιχειρήσεις. Όσοι στις μέρες μας πουλάνε αισιοδοξία, εφησυχασμό, υπομονή και “Business As Usual” δουλεύουν για άλλα συμφέροντα – όχι για τα δικά μας.
Χωρίς όμως την ενότητα των όλων των πραγματικά εργαζόμενων δεν είναι δυνατόν να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα, ούτε να κερδίσουμε τα όσα μας στερούν, ούτε καν να αντισταθούμε αποτελεσματικά στα όσα θεσπίστηκαν και στα όσα θα έρθουν. Αντίθετα, όπως είδαμε στις πρόσφατες κινητοποιήσεις (απεργία για τα Τέμπη, μπλόκα των αγροτών, απεργιακοί αγώνες των ντελιβεράδων και των λιμενεργατών), η κυβέρνηση και οι εργοδότες τρέμουν την ομόθυμη αγωνιστική αντίδραση. Γι’ αυτό ακριβώς είναι εγκληματική και φιλο-εργοδοτική η στάση όσων παρατάξεων και εκπροσώπων αρνούνται την συμμετοχή των συμβασιούχων στα συνδικάτα και αποθαρρύνουν τους νέους συναδέλφους. Στον ΣΔΜ, όπου μετά από τις παλιότερες παρεμβάσεις της Αγωνιστικής Συσπείρωσης Μηχανικών (ΑΣΜ), υπάρχει πλέον καταστατική πρόβλεψη για την συμμετοχή των συμβασιούχων, ζήσαμε τα τελευταία 3 χρόνια τη διαρκή προσπάθεια της πλειοψηφίας να κάνει τους συναδέλφους που γράφτηκαν να αγανακτήσουν και να αποχωρήσουν από τον σύλλογο, χρησιμοποιώντας την πληρωμή των συνδρομών σαν πρόσχημα. Τα σχέδιά τους δεν ευοδώθηκαν λόγω του υπάρχοντος καταστατικού, γι’ αυτό και τώρα σχεδιάζουν αδιανόητες καταστατικές αλλαγές, όπως πχ. προκαταβολή συνδρομών 2 ετών, με σκοπό να διώξουν τους εργαζόμενους, και να καταστήσουν τον σύλλογο ένα μικρότερο και καλύτερα ελεγχόμενο εργαλείο για ιδιοτελή οφέλη. Ως ΑΣΜ καλούμε κάθε μέλος να σταθεί εμπόδιο στον εκφυλισμό του συλλόγου και δηλώνουμε ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να υποταχθούμε σε παράτυπες ή/και παράνομες αποφάσεις.
Η ενότητα των εργαζόμενων όμως, δε θα έρθει από μόνη της, δεν επιτυγχάνεται χωρίς την εγγραφή, αλλά και την συμμετοχή μας στα συνδικάτα, δεν υπάρχει περίπτωση όσο απέχουμε ή απουσιάζουμε να αναγκαστεί κανείς να μας λάβει υπόψη του. Οι εξωτερικές πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις είναι χρήσιμες και αναγκαίες ως μορφές πίεσης, με τον υπάρχοντα αντιδραστικό συσχετισμό, αλλά έχουν περιορισμένα όρια όταν δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη για αλλαγή των ίδιων των συνδικάτων.
Το πρόβλημα της γραφειοκρατικής συγκρότησης των συνδικάτων, που λειτουργούν ως εκλογικοί μηχανισμοί για την εκλογή εκπροσώπων και διαχειρίζονται με όρους «εξυπηρετήσεων» τους εργαζόμενους είναι γενικευμένο πρόβλημα στη ΓΕΝΟΠ και οδηγεί σε «Βουβούς Εκπροσώπους», οι οποίοι δεν βγάζουν άχνα αν δεν έχουν την έγκριση των Διοικήσεων ή του Κομματικού τους φορέα. Στον ΑΔΜΗΕ ειδικότερα υπάρχουν 3 επιχειρησιακά σωματεία τα οποία ενισχύουν τον κατακερματισμό των εργαζομένων και τις ανώφελες αντιπαλότητες, ενώ ορισμένα (παρά τα πολυπληθή ΔΣ) δεν βγάζουν ούτε ανακοίνωση, δεν έχουν την παραμικρή δράση ή ενέργεια ενημέρωσης. ΓΕΝΟΠ και Συνδικάτα, βαδίζουν σε σύντομο χρόνο προς την σύνταξη (το λένε μόνοι τους), κρατώντας μακριά τους εργαζόμενους με στόχο «φεύγοντας να κλείσουν τη πόρτα» και να παραδώσουν στους μετόχους των Ιδιωτικοποιήσεων, εταιρείες χωρίς συνδικάτα.
Στις προηγούμενες εκλογές η ΑΣΜ αναδείχθηκε σε 2η Δύναμη του συλλόγου με πρώτη την ΔΑΚΕ που απέκτησε αυτοδυναμία στο ΔΣ και συγκρότησε μονοπαραταξιακό προεδρείο, διαχειριζόμενη τον σύλλογο ως φέουδο, χωρίς ενημέρωση και διαφάνεια προς τις υπόλοιπες παρατάξεις, αλλά και χωρίς καμία πρόθεση κινητοποίησης των συναδέλφων, μαζικοποίησης του συλλόγου με νέους και παλιούς εργαζόμενους. Σε διάστημα 3 ετών και παρά την ρητή καταστατική πρόβλεψη, έπρεπε να γίνουν 3 συνελεύσεις – δεν έγινε καμία – παρά τις προτάσεις μας και παρά το σχετικό αίτημα των νεοπροσληφθέντων ΔΕΔΔΗΕ και ΑΔΜΗΕ– μιλούσαμε σε ώτα μη ακουόντων. Ακόμη και για τις Γενικές Απεργίες του ΕΚΑ ή της ΓΣΕΕ, αναγκάστηκαν να στέλνουν ενημερώσεις μόνο κατόπιν διαρκών πιέσεων μας, αλλά και αυτές τις έστελναν 4μμ την παραμονή της απεργίας.
Γίνε μέλος - Μετράει
Οι διαθέσεις όμως των εργαζόμενων και μια χαραμάδα να βρουν, όταν έχουν ορμή μπορούν να χαλάσουν τα σχέδια των Διοικήσεων, έτσι οι αποφάσεις της ΤΕ ΡΟΣΙΝΙΟΛ έδωσαν σαφές πλαίσιο για τις διεκδικήσεις μας, η συνέλευση των Νεοπροσληφθέντων, η μαζική παράσταση στην Διοίκηση για τις νέες Συμβάσεις και η συμμετοχή στην απεργία για τα Τέμπη έδειξαν ότι καθόλου αδιάφοροι δεν είναι οι εργαζόμενοι – ίσα – ίσα αναζητούν δρόμους οργάνωσης και αγώνα. Ως ΑΣΜ είμαστε περήφανοι για την αλλαγή τους κλίματος μεταξύ των συναδέλφων στον ΑΔΜΗΕ τα τελευταία 3 χρόνια την οποία στηρίξαμε με όλες μας τις δυνάμεις, χαιρετίζουμε την στάση των συναδέλφων που βγήκαν μπροστά και καταλαβαίνουμε όσους προβληματίζονται ακόμη από την παραφθορά του επίσημου συνδικαλισμού που βλέπουν.
Τους επόμενους μήνες θα διεξαχθούν οι εκλογές του ΣΔΜ, με αισθητή ανανέωση των μελών του, για την εκλογή του ΔΣ και των εκπροσώπων στην ΓΕΝΟΠ, η προσδοκία κάθε εργαζόμενου δεν μπορεί άλλη από «να σπάσουν τα δεσμά του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού που οδηγούν το σύλλογο στην αδράνεια – να ανατραπεί η αυτοδυναμία της ΔΑΚΕ». Η πορεία προς την ανατροπή αυτού του καταθλιπτικού συσχετισμού αργά ή γρήγορα θα έρθει, είναι όμως σημαντικό να μπορεί την επόμενη 3ετία ο Σύλλογος να λειτουργήσει, να μαζικοποιηθεί, να εκφράσει τις αγωνίες και τα συμφέροντα των εργαζόμενων Μηχανικών καλύτερα. Μπροστά μας τα επόμενα 3 χρόνια έχουμε σημαντικά ζητήματα που έχουν μείνει μετέωρα, όπως η πάλη για μια ΣΣΕ που πρέπει να καλύπτει κάθε εργαζόμενο με τους ίδιους όρους, η αναγνώριση των εργασιακών δικαιωμάτων των συμβασιούχων, η πάλη ενάντια στις μνημονιακές περικοπές (πλαφόν, 12 μισθοί), η αντίσταση στα κυβερνητικά σχέδια για παραπέρα άμεση και έμμεση ιδιωτικοποίηση της Ενέργειας που θα πληρώσει η κοινωνία κ.α.
